ضرورت ارائه الگوی آموزش بومی

دانشگاهها به دلیل دگرگونیهایی که امروز، دنیای ما و به ویژه جامعهxad ی صنعتی غرب را تحت تأثیر قرار دادهاند، بیش از پیش کانون توجه واقع شدهاند. یکی از مهمترین رسالتxad های نظام آموزش عالی در هر کشوری، تربیت نیروی انسانی کارآمد، خلاق و کارآفرین است. در این راستا دانشگاهها و مؤسسههای آموزش عالی به عنوان واحدهای مجری نظام تحصیلات عالیه، سهم بسزایی در زمینهxad ی تربیت نیروی متخصص و ماهر موردxadنیاز بخشهای مختلف جامعه بر عهده دارند. در واقع مشخصهxad اصلی دانشگاهxadهای امروزی «رقابت» و «کیفیت» است دستیابی به اهدافِ دانشگاهxadهای موفق در گروِ سیاستxadگذاری صحیحِ آموزشی، و پژوهشی متناسب با واقعیتxadها، منابع، محدودیتxad های هر جامعه بوده و پرورش نیروی خلاقِ، و نوآور در دانشگاه، مستلزمِ داشتنِ بینشِ جامعِ خلاقیت در دانشگاهxadها و همکاری با نهادهای متولی و تسهیلxad گر در جامعه میxadباشد. از دانشگاهها در جهان امروز انتظار میرود که بتوانند چند نیاز مشخص جوامع انسانی شامل «تربیت نیروی متخصص و ماهر»، «تولید دانش» مورد نیاز انسان و جامعه امروز، «کمک به توسعه همهجانبه جامعه» یعنی توسعه اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی را تأمین کنند. روزگاریxad نهxad چندان دور چه در دورهxad قبل از انقلاب و چه بعد از آن به ویژه در دورهxad جنگِ تحمیلی برخی از بخشxadهای کشورمان توسط متخصصان خارجی اداره و مدیریت میxadشد و عملاً کشور از لحاظ نیروی انسانی متخصص در کمبودِ شدید بسر میxadبرد. بعد از خاتمهxad جنگ و شروع سازندگی کشور، نظامِ آموزش عالی کشور نیز همگام با سایر بخشxad ها و شاید بیشتر از سایر بخشxadها توسعه یافت. این گسترش عملاً و علناً کشور را از نیرویِ متخصص خارجی بیxad نیاز ساخت، لیکن به تبعِ گسترش آموزش عالی، مشکلات جدیxadتری مانند بیکاری و ع